Jak opowiedzieć o Polsce dzieciom i młodzieży, które na co dzień w niej nie mieszkają? Jak to zrobić, aby zaciekawić tę grupę nauką j. polskiego i zachęcić do poznawania polskiej historii, kultury? Jak sprawić, aby Polska stała im się bliższa?

Wraz z Andrzejem Mańkowskim z Instytutu Rozwoju Języka Polskiego głowiłam się, jak połączyć nasze doświadczenia, aby odpowiedzieć na powyższe pytania. Zależało nam, aby pokazać różnorodność polskiej kultury. Sięgnąć i do historii i do codzienności. Pokazać, że tu u nas można i na plażę i nad jezioro, w góry, do puszczy, na stadion, a nawet hen, wysoko, na Księżyc.

A to wszystko postanowiliśmy umieścić na pocztówkach. Uznaliśmy je za najlepsze rozwiązanie, ponieważ miały trafić do młodych osób odwiedzających Polskę, aby uczyć się języka. Pocztówka to coś, co można wysłać rodzinie, dać komuś poznanemu tutaj, wziąć na pamiątkę, czy wykorzystać jeszcze inaczej.

Ten projekt ma dla mnie szczególne znaczenie. W trakcie pracy nad nim często myślałam o raportach alarmujących o samotności młodych, ich nadwyrężonym dobrostanie czy zdrowiu psychicznym. I o tym, że naszym obowiązkiem jest poszukiwanie różnych form dotarcia do tej grupy.